Na dertien jaar radiostilte keert de chaos van Tomodachi Life terug met Living the Dream, en ja hoor: het is weer precies die heerlijke koortsdroom waar je stiekem op hoopte. Maar dit keer groter, drukker en nóg vreemder.
De kern blijft onaangetast: jouw zelfgemaakte Miis die een eigen leven leiden en je continu verrassen met bizarre gesprekken, ongemakkelijke romances en compleet willekeurige drama. Het uitgebreide creatiesysteem is hier de absolute MVP. Je kunt echt alles maken van je beste vriend tot een cursed versie van Mario en de game doet de rest. Wat volgt is pure, ongefilterde chaos die je niet kunt scripten, zelfs niet als je het probeert.
Wat deze nieuwe entry beter doet, is schaal. Meer locaties, meer activiteiten en vooral meer manieren waarop je Miis elkaar compleet gek kunnen maken. Even snel inchecken verandert al snel in een uur kwijt zijn omdat je wilt zien hoe een liefdesdriehoek compleet ontspoort of waarom twee Miis ruzie hebben over… pizza. Het eiland voelt levendiger dan ooit en geeft je constant nieuwe redenen om terug te komen.
Maar ja, dan die misstap. In een tijdperk waarin delen letterlijk de helft van de fun is, slaat de game de plank mis. Geen soepele, ingebouwde manier om je creaties te delen is gewoon pijnlijk ouderwets. Zeker als je ziet hoe games als Animal Crossing: New Horizons dat wél perfect aanpakken. Hier voelt het alsof je terug bent in 2013, en niet op een goede manier.
Conclusie
Tomodachi Life: Living the Dream is misschien niet zo strak of gepolijst als Pokémon Pokopia of Animal Crossing New Horizons, maar eerlijk? Het is wel leuker. De game leunt volledig op creativiteit en absurditeit, en daarin levert ‘ie keihard. Het gebrek aan moderne deelopties houdt ‘m tegen om echt next-level te gaan, maar voor fans is dit alsnog een no-brainer.
Eindcijfer: 8.
